Σπίτι: Πήλιο stories

Μία πέτρινη κατοικία, κρυμμένη κάπου μέσα στη μαγευτική πηλιορείτικη φύση, έγινε το ιδιαίτερο καταφύγιο της δραστήριας ιδιοκτήτριάς της

 Δίπλα σ’ ένα ρέμα γεμάτο ψηλά δέντρα και με θέα το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου, βρίσκεται μία μονοκατοικία που επιβάλλεται μέσα από την απλότητά της. Ενταγμένη απόλυτα στο πηλιορείτικο τοπίο, μοιάζει να στέκει στο συγκεκριμένο σημείο χρόνια ολόκληρα κι ας χτίστηκε πριν από δύο μόλις χρόνια.

Μία από τις πολλές γοητευτικές γωνιές της βεράντας του σπιτιού.

Ο υπεύθυνος αρχιτέκτων, Δημήτρης Ράικος, είναι γνώστης και λάτρης της περιοχής και της ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής ταυτότητάς της, οπότε φρόντισε να ακολουθήσει όλα τα στοιχεία της. Όπως μου επισήμανε και ο ίδιος, μία ιδιαιτερότητα του συγκεκριμένου κτίσματος είναι ότι δεν έχει καμία ορθή γωνία, γεγονός που οφείλεται στο σφηνοειδές σχήμα του οικοπέδου. Στον εσωτερικό χώρο, αυτή η ιδιαίτερη πτυχή του σχεδιασμού του λειτουργεί πολύ επιτυχημένα, αφού απουσιάζουν οι αυστηρές γραμμές.

Από την πρώτη κιόλας στιγμή, η ιδιοκτήτρια έθεσε τρεις «όρους» στον υπεύθυνο αρχιτέκτονα, που δεν ήταν άλλοι από ένα μεγάλο τζάκι, ένα μεγάλο τραπέζι και μία ευρύχωρη κουζίνα.

Μία εντυπωσιακή συλλογή από σκεύη -άλλα παλιά και άλλα σύγχρονα- μαρτυρούν την αγάπη της ιδιοκτήτριας για την τέχνη της φιλοξενίας.

Όλα αυτά, δε, συνδέονται μεταξύ τους, αφού συνεισφέρουν στο να περάσουν καλά οι καλεσμένοι και ικανοποιούν την απίστευτη και πηγαία αίσθηση φιλοξενίας που διακρίνει την ιδιοκτήτρια.

Η κουζίνα αποτελείται από μία σειρά διαφορετικών επίπλων, όλα από ανοιχτόχρωμο ξύλο και «διακοσμημένα» με τα δεκάδες πολύτιμα συστατικά που χρησιμοποιεί η ιδιοκτήτρια κατά τη διάρκεια των επιτυχημένων, γευστικών πειραματισμών της.

Απόλυτα ευτυχισμένη όταν βρίσκεται στην κουζίνα και πειραματίζεται πάνω από τις κατσαρόλες και τα δεκάδες διαφορετικά μπαχάρια για χάρη των φιλοξενουμένων της, έχει, στην ουσία, αφιερώσει ολόκληρη τη μία πλευρά του ενιαίου χώρου κουζίνας – καθιστικού στην κουζίνα που χωρίζεται σε διαφορετικά έπιπλα, άλλα ειδικά σχεδιασμένα και άλλα έπιπλα αντίκες.

Τα γλυκά είναι από τα Ζαχαροπλαστεία Κωνσταντινίδη.

Όπως και σε ολόκληρο το σπίτι, το παλιό συνυπάρχει με το καινούργιο. Παλιά κομμάτια που βρίσκονταν στην οικογένεια ή ανακαλύφθηκαν σε παζάρια, ανοιχτές αγορές ή ακόμη και στον δρόμο βρήκαν στο συγκεκριμένο σπίτι την ιδανική θέση τους, όλα απαλλαγμένα από περιττά βερνίκια, έτσι ώστε να αναδεικνύουν την πραγματική ομορφιά τους.

Στο χώρο αυτό συναντά κανείς έναν πολύ άνετο καναπέ και ακριβώς δίπλα μία ελεύθερα τοποθετημένη μπανιέρα, σ΄ ένα σημείο του σπιτιού, που, αν και είναι αντισυμβατικό ως επιλογή, έχει αποδειχτεί εξαιρετικά λειτουργικό.

Τα κυρίαρχα υλικά που συναντά κανείς στη συγκεκριμένη κατοικία είναι η πέτρα -απαραίτητη επιλογή έτσι ώστε να ενταχθεί στο ευρύτερο περιβάλλον-, αλλά και το ξύλο.

Η παλιά τουαλέτα βρήκε ιδανική θέση δίπλα στο κρεβάτι με το πολύ ιδιαίτερο κεφαλάρι από μασίφ καστανιά.

Όπως εξηγεί και ο ίδιος ο Δημήτρης Ράικος, «όταν χρησιμοποιεί κανείς πέτρα, οφείλει και τα υπόλοιπα υλικά που θα επιλέξει να εξίσου αληθινά». Έτσι, σχεδόν σε κάθε χώρο του σπιτιού υπάρχουν ξεχωριστά ξύλινα κομμάτια, σχεδιασμένα από τον ίδιο τον αρχιτέκτονα και κατασκευασμένα από τον Γιάννη Μωραΐτη.

Καρέκλες αντίκες ντύθηκαν με διαφορετικά υφάσματα και πλαισίωσαν ιδανικά το επιβλητικό τραπέζι από μασίφ ξύλο. 

Το τραπέζι της τραπεζαρίας -φτιαγμένο από μασίφ καραγάτσι-, η πολύ ιδιαίτερη κουπαστή της σκάλας, αλλά και το κεφαλάρι στο υπνοδωμάτιο της ιδιοκτήτριας -φτιαγμένα από καστανιά-, είναι αυτά που δίνουν έναν πολύ ξεχωριστό τόνο στο σπίτι,

σε συνδυασμό πάντα με την παρουσία διαφορετικών χρωμάτων τόσο στους τοίχους όσο και μέσα από μια πολύ ενδιαφέρουσα συλλογή διακοσμητικών που αντικρίζει κάποιος σε πολλά σημεία του σπιτιού.

Η ντουζιέρα κατασκευάστηκε με τσιμεντοκονία και βάφτηκε σ’ ένα πολύ ευχάριστο λιλά χρώμα, ενώ ο πάγκος σε μία πολύ ταιριαστή γκρι απόχρωση.

Όσον αφορά στα υπόλοιπα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν, τόσο στο δάπεδο της κουζίνας όσο και στις επιφάνειες των δύο μπάνιων, η τσιμεντοκονία αποδείχτηκε ιδανική για να «αντιπαραταθεί» στην κυρίαρχη παρουσία του ξύλου, που ειδικά στο εσωτερικό της οροφής δημιουργεί μια πολύ ευχάριστη αίσθηση ζεστασιάς.

 Μπορεί η κατασκευή σ’ ένα σχετικά απομακρυσμένο μέρος, όπως είναι το ανατολικό Πήλιο, να απαιτεί λίγο περισσότερο τρέξιμο, αλλά με την πολύτιμη βοήθεια του αρχιτέκτονα και του Μανόλη Μανίνη, που φρόντισε να γίνουν όλα όπως είχαν προβλεφθεί στον αρχικό σχεδιασμό, η ιδιοκτήτρια μπορεί να απολαμβάνει ένα σπίτι απόλυτα λειτουργικό και φιλόξενο όλο τον χρόνο. close up.

 Η όψη της κατοικίας από την πλαϊνή είσοδό της.